(5) Thuis in Twente

De week begint redelijk rustig om te herstellen van het weekend in Schoorl. Op dinsdag een training bestaand uit 400-metertjes op souplesse. Wel begint een klein pijntje op te spelen: mijn teen seint dat ik weer wat oefeningen moet doen om de voetboog in stand te houden. Niets bijzonders eigenlijk, bekend probleem en het is zeker geen reden om een onderbreking van de training in te lassen.

Vrijdag voel ik me fitter dan ooit. In no-time leg ik, de grens over, de afstand af naar Gronau en dwars door het centrum, waar de winkels gesloten zijn, terug over de Enschede Strasse. Een dag later mijn eerste lange duurloop met bepakking (drinken, droge kleding) om vervolgens vanuit Denekamp de bus terug te pakken naar huis.

Zondag volgt een heuveltraining met mijn oud-huisgenoot Thomas Miedema: ‘Bus?’ Nee, zegt Thomas, ‘we zijn toch hardlopers’, dus lopen we vanaf station Apeldoorn naar Hoog Soeren, waar we een fikse heuveltraining afwerken terwijl we onze tassen bovenop een hoge stapel boomstammen hebben verstopt. Zoals wel vaker eindigen de duurlooptempo’s in wedstrijdtempo. Tegen het eind van de training lopen we door een waar kerstlandschap: dwarrelende sneeuwvlokken tegen een achtergrond van een naaldbos. Onze tassen zijn niet aangeroerd en we lopen de 10km uit naar de atletiekhal om het NK indoor mee te maken. Gouden Twentenaren van het weekend zijn Wouter de Boer en Marije te Raa.

***

Uit de gouden korenaren

schiep God de Twentenaren

uit het kaf en alle resten

de mensen uit het Westen

Week 7 (werken van maandag t/m vrijdag overdag).

Maandag: Duurloopje 1u20 rustig, toch wat hoge hartslag.

Dinsdagochtend: duurloopje 50min

Dinsdagavond: Baan: 3x (5×400m) 1e serie in 78sec , 2e in76, 3e in 74. pauze 30sec, seriepauze 3min

Woensdag: duurloop 1u45

Donderdag: rust

Vrijdag: ochtend 60min DI

Vrijdagavond: 40min DI – 40min DII (naar Gronau op en neer tot watertoren). Vliegend.

Zaterdag: duurloop vanaf Enschede via Lonneker –De Lutte – Lutterzand naar Denekamp, totaal 2u15 ca 33km

Zondagochtend met Thomas Miedema: Vanaf Apeldoorn CS inlopen naar Hoog Soeren (25min), daar tassen verborgen, heuveltraining: 5x kort heuvelop– 10’DIII a IV – 5xkort – 10’DIII a IV – 3x kort/sprint heuvelop- 15min terug naar tassen, vandaar teruglopend naar indoor atletiekhal (ca 35min).

Zondagavond: duurloopje 45min DI: vies nat, ijzel en sneeuw.

Zaterdagochtend

Op de terugweg, een lading aan bommen lichter, komt uit het niets een harde klap, een knal, een hevig schudden van het toestel. Mister Johnston, piloot, kan het toestel niet rechthouden en weet gelijk dat het mis is. Met een plat Australisch accent brult hij iets onverstaanbaars naar de overige bemanningsleden en probeert ondertussen het hoofd koel te houden: nu is het alles of niets. De bommenwerper helt steeds verder over naar links en de neus richt zich naar de duistere grond die vonken vuur spuwt, de lucht in. Alles is verloren. Mister Hennan, de Britse boordmecano, weet dat hij vrouw en kind aan de overkant van de zee achterlaat: weduwe en vaderloos. In doodsangst telt hij langzaam tot tien om de tijd te doden: een… twee… drie… vier……… (en niets meer).

Een oorlogsmonument aan de oever van de Dinkel verwelkomt me bij het Lutterzand, een natuurgebied dat al maandenlang op mijn verlanglijstje staat. Uit mijn rugtas pak ik opnieuw een flesje sportdrank om de vochtinname te trainen. Een snelle inschatting van de resterende kilometers en tijd: als ik een kwartiertje door het bos ren heb ik nog een half uur om de zeven kilometer af te leggen naar Denekamp, waar vast we een bus zal stoppen om me terug naar Enschede te voeren.

Hoewel het een dag later opnieuw zal sneeuwen is de lente nabij. De bomen dragen nog lang geen bloesem en de krokussen zijn nog verborgen onder de bevroren korst van het Twentse landschap, maar de wind draagt beloftes met zich mee. Die adem je in, voel je door je luchtpijp stromen en langzaam via de longblaasjes in je bloed komen. Energie. De pijn verdwijnt, de wereld ontluikt en de grijze wolken krijgen kleur. Over glooiende, hardbevroren zandpaden met ontelbare bochten verdwaal ik bijna, van het ene pad sla ik het andere in, telkens opnieuw verrast door uitzichten, kale bomen, een bevroren plas. Heerlijk om zo een nieuw landschap te ontdekken, spelenderwijs af te tasten, als een nieuwe liefde. In krap een jaar tijd is Twente me dierbaar geworden.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s