Via del Paradiso

Grinnikend kijken de oude boertjes me na als ik de tractor passeer waarmee ze de takken van gesnoeide druivenbomen wegvoeren. Zij weten natuurlijk waar ik nog achter zal komen: de Via del Paradiso loopt dood bij een boerderij waar drie hellehonden me blaffend staan op te wachten. Een brandende stapel druiventakken drijft dikke rookgolven over de weg. De gedachte aan Dante is niet te onderdrukken, hier in het dal bij Assisi, als bij de poorten van de hel:

Bedenk: wat Epicurus heeft geleerd,

Verdoemt ook wie hem volgden hier ter helle:

De leer dat na de dood geen ziel resteert

De dreigende honden en de stinkende rook kunnen me niet deren. Laat ze maar blaffen, laat de duivel zelf maar komen! Omdat ik er lol in heb blijf ik nog even staan voor wat rek-oefeningen. De meeste mensen zien na verloop van tijd hun eigen belachelijkheid wel in – en worden vervolgens meestal aggressief. Honden niet, die blijven maar blaffen, net als een enkele blonde fascistische politicus, omdat er een vreemdeling aan de rand van het erf staat. Mettertijd neemt langzaam het volume wat af en komt er een hese bijklank. Boventonen.

Alle lol verveelt, dus keer ik me om en passeer na enkele kilometers opnieuw de boertjes. Zonder op of om te kijken, want ik heb ook zo mijn trots. De zon is inmiddels doorgebroken, na een koude eerste week in Italie, waarin zelfs hagelbuien de boel probeerden te verpesten. Bijna was de trainingsstage net zo zwart geworden als de wereld die Céline schets in Voyage au bout de la nuit.

Notre vie est un voyage

Dans l’hiver et dans la Nuit

Nous cherchons notre passage

Dans le Ciel ou rien ne luit.

Het boek kreeg ik kado van mijn sponsor, omdat het bij zou dragen aan mijn ontwikkeling als marathonloper: als je dit boek leest, zei hij, zul je niet meer genieten van het leven. Je wilt jezelf opsluiten in een hol in een donker bos en alleen de buitenlucht opzoeken voor zware trainingen. Contact met mensen zul je vermijden. Verstoken van empathie zul je geen medelijden meer hebben met je tegenstanders op de marathon. Zo zal dit boek bijdragen aan de zege.

Terug over de Via del Paradiso dus, richting hotel Moderno nabij Assisi. Het klooster van de stad staat als een bunker halverwege de heuvel. Het is gebouwd op de plek waar de heilige Franciscus van Assisi is begraven: op de Colle del Inferno (heuvel van de hel), die zo genoemd was omdat het de plek was waar misdadigers werden opgehangen. Net als Christus wilde hij rusten tussen de verdoemden. De heuvel is na zijn dood overigens omgedoopt tot Colle del Paradiso, en is nu een bedevaartsplek voor monniken uit heel de wereld.

Foto’s: Marjolein Stegeman

1 thought on “Via del Paradiso

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.