Did Start…

Wie wilt sterven zonder ooit een havana te hebben gerookt? (Ramón Allones)
Wie wilt sterven zonder ooit een havana te hebben gerookt?

…but did not finish: het glas is half vol of half leeg. Toen ik afgelopen zondag in Amsterdam van start ging voelde ik mijn hamstring al vroeg in de wedstrijd stijf worden. Toch bleven de echte problemen uit tot iets over de helft. Na een paar maal een rek & strek onderbreking gaf ik het toch maar op, want het was nog zo’n 15 kilometer naar de finish en iedere kilometer moest ik even rekken. Hetzelfde euvel plaagde mij overigens al bij duurlopen langer dan zo’n twintig kilometer, dus geheel onverwacht kwam het niet. Twaalf maal heb ik een marathon uitgelopen, ik hoef mezelf niets te bewijzen en gelukkig heb ik ook geen verplichtingen naar derden. Een echte teleurstelling was het dus niet, maar een beetje jammer wel. In augustus en september meende ik in topvorm te verkeren, maar de Finse kampioenschappen in Joutseno liepen op een teleurstelling uit. Was het de vorm van de dag, had ik misschien te weinig rust genomen? Een verklaring vind je nooit, dus doen die vragen er niet zoveel toe. Ik nam een paar dagen rust en ging nog eens een week vol aan de bak, zodat ik in Amsterdam opnieuw een gokje kon wagen. Maar ja, dan train je bij tien graden onder nul en loop je je wedstrijd bij plus twintig, ga daar maar eens aan staan. Toch gestart, dus het glas is half vol.

Zowel bij de Finse kampioenschappen als in Amsterdam, dat als Nederlands kampioenschap gold, had ik in vorm goede kans gemaakt op een medaille, maar in beide wedstrijden waren het drie vrienden van mij die beslag wisten te leggen op het eremetaal. Vreemd genoeg was de plaatsvervangende vreugde sterker dan mijn eigen teleurstelling, waardoor de vraag rees of ik werkelijk een sportman ben als ik zo weinig moeite heb met verliezen. Het antwoord is natuurlijk ja, ik ben een sportman, want voetbal moge dan wel oorlog zijn, marathonlopen is verbroedering.

Het bezoek aan Nederlands was trouwens toch al een succes, met een inspirerende ontmoeting met mijn uitgever en fijne momenten met familie en vrienden. Bij Hajenius op de Damrak heb ik een havana gekocht (een éénmalig avontuur en bovendien voor het goede doel). Terug in Posio kregen we sprookjesachtig noorderlicht voorgeschoteld en er lag voldoende sneeuw voor de volgende nieuwe ervaring, het XC-skiën (in Nederland beter bekend als langlaufen, in Finland hiihto). De topskier Esa Mursu, die samen met zijn top-skivrouw Heli Heiskanen een paar kilometer verderop woont, heeft, als vriendendienst, onze skis gewaxt. De eerste skitraining, op zaterdagochtend, bood drie uur lang puur genot. Het leven heeft een hoop te bieden.

Op de skis in de omgeving van Posio
Op de skis in de omgeving van Posio

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s