(9) Spijlen van Ambitie

Maandagochtend een rustig duurloopje over het strand bij Gandia, Costa Valencia. Een licht briesje brengt wat koeling, verder is het zonnig en warm. Golven spoelen aan, van een branding kan men eigenlijk niet spreken. Als ik op de veranda vers geperste sinaasappelsap drink, gemaakt van vruchten uit de streek die gisteren nog aan de boom hingen, word ik me bewust van een zomers gevoel. Waar dat precies van komt, zo vroeg in maart?

Twee dagen later (terug in Andalusië) volgt een van mijn mooiste lange duurlopen ooit, langzaam klimmend langs de helling van de Sierra Nevada, met passages door amandelboomgaarden, bloesemend in roze en wit, en adembenemende uitzichten over de vallei. Bij Alquife word ik met de auto opgepikt door de trainer van Paquillo. Als we in Guadix weer uitstappen komt een man op de populaire atleet afgerend: “Paquillo, ben jij het?! Je bent mijn held en mijn broer, ik volg je waar je ook loopt!” Lachend schudt de snelwandelaar hem de hand, inmiddels zijn Alex en ik gewend geraakt aan de enorme populariteit van de sportman.

‘s Middags kom ik voor de eerste keer in mijn leven bij de masseur. Aan de muur hangen posters van, jawel, Paquillo. De eerste minuten houd ik het bijna niet uit van de pijn en kan ik me niet voorstellen het komende uur te overleven. Maar de dag erna geen spierpijn hoewel de beul die voorspelling wel had gedaan. Overigens geloof ik dat het nut van massage in blessurepreventie bijna verwaarloosbaar is. Voor mij persoonlijk zeker, heeft een nagenoeg blessurevrije carrière me geleerd.

Die avond nemen we nog afscheid op de atletiekbaan, waar een talentvolle jeugdploeg aan het trainen is… Snelwandelende kinderen van amper 10 jaar, zoiets is in Nederland toch onvoorstelbaar!

Terug in Nederland valt de omslag van het weer me niet zwaar. Hoeveel ik ook in het buitenland kom, van binnen blijf ik toch een Nederlander, koelbloedig en gehard tegen weer en wind. Op zaterdag reis ik tussen de trainingen door op en neer naar Den Haag, onder andere om atleet Michiel Snuverink te coachen die verrast met een prachtig persoonlijk record. Dat Haile die dag niet wint en het beloofde wereldrecord niet eens in gevaar komt bewijst maar weer dat de wereld niet maakbaar is, ook niet voor een commerciële wedstrijdorganisatie.

Dit was qua omvang de zwaarste week van de marathonvoorbereiding, de volgende drie weken zal de nadruk meer en meer komen te liggen op rust en specifieke trainingen.

Week 11 (vakantie in Andalusië en Twente)

Maandagochtend: 60min duurloopje inclusief 10x20sec sprint. Over het strand bij Gandia, Costa Valencia: warm, zonnig, palmbomen, rijpe sinaasappels.

Maandagmiddag: terugreis naar Guadix (450km) waarna wat pijn in rechterbil.

Dinsdagochtend: 70min duurloop DI bij Val del Zalabi richting Charches variërend van 1100 tot 1300m hoogte. Met inmiddels krachtige bovenbeenspieren kwamen we pas bij de afdaling (na 200m klimmen) erachter dat we niet over vlak terrein hadden gelopen!

Dinsdagavond: baantraining in Guadix (980m hoogte): 2 series van 5x1200m 1e serie in 3min54, pauzes 90sec; 2e serie in 3min48, pauzes 90-120sec; seriepauze 3min. Eerste serie samen met Alex. Zonsondergang, de volle maan boven de bergen.

Woensdagochtend: 2uur05 rustige duurloop vanaf Guadix naar Alquife (hoogste punt ca 1300m).

Woensdagmiddag: massage.

Donderdagochtend: terugreis naar Enschede

Donderdagmiddag 35min loslopen (regenachtig maar niet koud)

Donderdagavond: baantraining met Rene Stokvis: 4 series 600m (1min54, pauze 2min) – 500m (1min35) – pauze 90sec – 400m  (72sec maar laatste in 62sec) – seriepauze 3min.

Vrijdagochtend: 70min duurloop 30min DI (15km/uur) – 40min DII (16km/uur).

Vrijdagavond: duurloop 70min inclusief vaartspel: 20min DI – vaartspel 15min – 15min DI – vaartspel 11min – 10min uitlopen1.

Zaterdagochtend: duurloop Enschede-Zuid.

Zaterdagavond: tempoduurloop totaal 1uur10 als volgt 10min DI – 15min DIII – 5min DI – 12’30 DIII – 5min DI – 10min DIII – 15min uitlopen, tot Duitse grens en terug via Lonneker.

Zondagmiddag: Lange duurloop 3uur08 vanaf Deventer door IJsselvallei en Veluwe naar Rheden. Behoudens enkele dwalingen langs het fietsknooppuntennetwerk: 43-14-16-17-     31-32-34-58-59-87-32-68-66-69-85. Daarna soep en pannenkoek in Zutphen.

Zwervend over de Veluwe

Of ik de veerpont naar Gorssel moet hebben, die vaart nu nog niet. ‘Nee hoor, ik ben een vrij man vandaag,’ antwoord ik, ‘ik ben op verkenning’. Een oude man is het die me aansprak, een peuk in zijn rechtermondhoek en een bal in de hand. In regenbestendige jas van de lokale klootschietvereniging gaat hij gekleed, meewarig kijkt hij toe hoe ik de kou en miezerige regen trotseer in korte hardloopkledij. ‘Concentreren!’ roept een ploeggenote die met lede ogen ziet dat haar team langzaam vordert. Schouderophalend draait de man zich van me af en werpt de bal, die met een mooie draai de bocht in de weg volgt, een eind vooruit.

Ik voel me een vrij man. Vanochtend nam ik de trein om de langste duurloop van de marathonvoorbereiding te volbrengen nabij Holten, maar aangezien het gezellig was in de trein tegenover een leuk bejaard stelletje bleef ik zitten tot Deventer. Vandaag voldoet immers het boekenweekgeschenk als treinkaartje door heel Nederland.

Een duurloop van drie uur, dat is zelfverwennerij! Dolend door de IJsselvallei, over de winterdijk langs volgestroomde uiterwaarden. voel ik me bijna volmaakt gelukkig als een vrij mens. Het fietsknooppuntennetwerk biedt hulp bij het vooruitplannen van de route, maar ik neem ook de vrijheid om af en toe af te dwalen. Maar hoe vrij ben ik eigenlijk? Ben ik geen slaaf van mijn eigen trainingsprogramma, anders zou ik toch vaker zulke duurlopen doen? Word ik niet gedreven door ambities, door zelf opgelegde eisen? Niks vrijheid, gevangen ben ik, in een kooi met spijlen van ambitie, hoop en liefde, maar desalniettemin een kooi. Gedrild door de morele plicht een bijdrage te leveren aan de maatschappij. Was die maatschappij er niet geweest dan was ik nu ook aan het rennen, vluchtend voor een roofdier. Had ik me dan ook zo vrij gevoeld?

*Vaartspel:

15min: eerste 5 minuten harde tempo’s uitbouwend van 10 sec t/m 50 sec met rest van iedere minuut rustig doorlopen, dan 3x5min hard met tussendoor 1min rustig, laatste 5min tempo’s afbouwend van 50sec tot 10sec hard met rest van minuut aangevuld met rustig doorlopen

11min: minuutjes met harde tempo’s van 10 sec uitbreidend tot 60sec en weer terugbouwend tot 10sec, rest van iedere minuut rustig doorlopen.

(8) Nuestro Corazón

Con dolor en nuestro corazón

Drie weken vakantie om me optimaal voor te bereiden op Rotterdam. Op maandag, rustdag, vlieg ik met Alex van der Meer naar Malaga, vanwaar we met een Fiat Panda naar Guadix rijden, een oud stadje gelegen op 980m in een vallei tussen uitlopers van de Sierra Nevada in Andalusië.

Dinsdagochtend regent het, om de eerste training iets uit te stellen sla ik de krant open. Snelwandelaar Paquillo Fernandez, de beste Spaanse atleet van de afgelopen jaren en populairste sportman van Andalusië, heeft het afgelopen weekend zijn eerste 50km volbracht in 3uur41, een tijd die in de media wordt vergeleken met een marathondebuut van 2uur08.

Die middag klopt de atleet uit de krant aan bij de receptie van ons hotel om te kijken hoe we het maken. Een dag later zijn we welkom om mee te gaan naar het badhuis in Graena. Met een open, brede lach komt Paquillo kijken waarom de registratie bij het badhuis zo lang duurt. Boven de spierwitte handdoek die om zijn middel is geknoopt heeft hij een indrukwekkend maar niet overdreven gespierd torso. Mijn vooroordeel over snelwandelaars heeft zich met de waterdampen van het badhuis vermengt en verdwijnt door een van de openingen in het plafond naar de inmiddels strakblauwe hemel. Een man met een stethoscoop om zijn nek vraagt ons of we ook medicijnen gebruiken. ‘Alleen chocolade’ zegt Alex, waaraan ik toevoeg dat het wel om pure chocolade gaat. Lachend vult de arts onze papieren in en we mogen ons lichaam tot rust laten komen in de warme baden.

In de kortste tijd horen we er helemaal bij. Op vrijdagavond vieren we Paquillo’s verjaardag: een surprise party in een oud olijfpersbedrijf in een klein en hecht gezelschap. Om 1 uur ‘s nachts maken we ons los uit het gezelschap, want hoewel de vrouwen en de wijn verleidelijk zijn, we zijn hier gekomen om te trainen en niet om te feesten. Con dolor en nuestro corazón..

Week 10: trainingsstage Andalusië

Maandag: rustdag / reis naar Guadix

Dinsdagochtend: 1uur duurloop met Alex door regen / kou, maar wel prachtige uitzichten!

Dinsdagmiddag: alleen duurloop 30min DI – 5x20sec techniek – 20min DII – 10min DI – 5x10sec heuvelsprint – 15min DIII – uitlopen 15min. Regen, circa 10ºC, over een eenzame geasfalteerde weg naar het zuiden, langs olijfplantages.

Woensdagochtend: Duurloop met Alex 1uur55 deels onverharde paden door bloeiende boomgaarden met amandelbomen, uitzicht over vallei met een dorp van grotwoningen badend in het zonlicht. Droog, deels bewolkt en nog fris.

Woensdagmiddag: met Paquillo naar badhuis. Pijn aan knie, maar verder: herboren!

Donderdagochtend: Duurloopje 55min met Alex door de droge rivierbedding van Rio Guadix.

Donderdagmiddag: in verband met stevige wind de baantraining verplaatst naar de weg. Via Purullena naar Beas de Guadix, totaal 1u30 inclusief 5x 7min in 3’15 tot 3’05/km.

Vrijdagochtend: met auto naar Lugros, aan de rand van het nationale park de Sierra Nevada, vandaar een klimweg bergop tot sneeuw en met redelijk tempo naar beneden: totaal 75min DI a DII.

Vrijdagmiddag: Granada bezocht, langs Alhambra gelopen en ‘s avonds verjaardagsfeest Paquillo.

Zaterdagochtend: tempoduurloop 25min DI – 5x20sec heuvelsprint – 3x 12min DIII met pauzes van 4min dribbelen – 28min uitlopen.

Zaterdagmiddag: 45min loslopen, daarna sauna (uitgeput!)

Zondagochtend: lange duurloop 2uur50, via Paulenca over heuvelrug naar Beas de Guadix, vandaar over de grote weg via Policar (waar Alex omkeert) naar Lugros en via onverharde paden door olijfvelden terug naar Guadix. In totaal zo’n 500m geklommen en gedaald, verbrande schouders.

Zondagavond: met de auto 450km naar Alex’ ouders in Gandia, aan de Costa Blanca.

Our tea is green and hot; drink it. Our pistachios are fresh; eat them.

The beds are of green cedar, fall on them,

following this long siege, lie down on the feathers of

our dreams. The sheets are crisp, perfumes are ready by the door, and there are plenty of mirrors:

enter them so we may exit completely. Soon we will search

in the margins of your history, in distant countries,

for what was once our history. And in the end we will ask ourselves:

Was Andalusia here or there? On the land…or in the poem?

(uit: Eleven stars over Andalusia van Mahmoud Darwish)

Lopen met je hart

Alex is een gevoelsmens, dat maakt de omgang met hem prettig en dat is vast en zeker ook de reden dat we zo snel worden opgenomen in de vriendengroep van Paquillo. Zijn waardering voor anderen laat hij duidelijk merken, maar als hem iets tegenstaat zal dat ook geen geheim blijven.

Op donderdagmiddag werken we een stevige training af op de weg: 5 tempo’s van 7 minuten met ruim in- en uitlopen. Het kopwerk wisselen we per tempo af en de eerste is voor mij. Afgaande op de kilometerbordjes langs de weg lopen we zo’n 3min15 per km, maar het voelt nog wel soepel. De tweede is voor Alex. Na enkele minuten laat ik hem lopen (waar haalt hij ineens die kracht vandaan!) en als ik op het eind probeer hem bij te halen zet hij nog even extra aan. Bij het vierde tempo ligt het tempo weer wat hoger (3min05 per km!) herhaalt zich dit, en op het eind, als ik probeer weer aan te haken, eindigen we sprintend heuvelop. Maar, erger nog, Alex lijkt ineens boos: ik moet er geen wedstrijd van willen maken. Een beetje verongelijkt probeer ik hem te sussen; ik heb er juist plezier in als om elkaar op te jutten tijdens de training. Natuurlijk is het trainingstechnisch niet altijd even handig om zo diep te gaan, maar hardloopplezier is minstens even belangrijk als een geraffineerd trainingsschema. Er zijn al atleten genoeg die berekenend trainen, schema’s op de letter opvolgen, maar vervolgens de passie verliezen waardoor ze op wedstrijden de mentale kracht ontbreken die nodig is om te winnen.

Hoewel we er enkele minuten later om weten te lachen heeft het me wel aan het denken gezet. Probeer ik nu mezelf te overtuigen door te stellen dat ik het niet om de strijd an sich gaat, legt Alex hier een nare karaktertrek van me bloot: wil ik altijd de strijd aangaan ten koste van de ander? Op de basisschool was ik bij gymnastiek inderdaad een slechte verliezer.